W 2002 r. w Johannesburgu odbył się Światowy Szczyt Zrównoważonego Rozwoju (WSSD), podczas którego ogłoszono rezolucję o międzynarodowej Dekadzie Edukacji na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (DESD UNESCO 2005-2014). Kraje członkowskie ONZ uznały, że wiedza mieszkańców całego świata na temat ochrony środowiska jest nadal bardzo mała, i że jeszcze mniejsza jest świadomość zależności pomiędzy stylem życia (zachowaniem i konsumpcją), a poszanowaniem zasobów naturalnych i praw człowieka. Edukacja na rzecz zrównoważonego rozwoju powinna pokazywać sposoby odpowiedzialnej konsumpcji zasobów naturalnych, w tym leśnych, uwrażliwiając przy tym na wpływ zachowań konsumenckich na kwestie środowiskowe oraz społeczne (począwszy od małych, lokalnych, a skończywszy na tych globalnych). Celem nauczania o zrównoważonym rozwoju jest zmiana sposobu myślenia oraz nakłonienie do udziału w procesach zmian (Agenda 21, UNCED Rio 1992).

 

Ocena oddziaływania na środowisko i na przyszłe pokolenia, łańcuch dostaw, cykl życia produktu to skomplikowane związki przyczynowo-skutkowe w przyrodzie, społeczeństwie i gospodarce. Wiedza na ich temat musi być stale weryfikowana, aktualizowana i pogłębiana, zarówno przez nauczycieli, media, organizacje pozarządowe, firmy, jak i samych konsumentów i obywateli. Krytyczne analizowanie źródeł wiedzy, w tym tych gorzej dostępnych i mniej popularnych, jest koniecznością, szczególnie w dzisiejszych czasach. Zdobywanie wiedzy na ten temat powinno się odbywać na różnych poziomach: indywidualnym (każdy powinien zaczynać od siebie oraz własnego, najbliższego otoczenia) i zbiorowym (w szkole, w ramach edukacji formalnej i nieformalnej).

 

Program edukacji formalnej powinien nie tylko służyć do przekazywania suchych faktów, ale także obrazować globalne współzależności produkcji i konsumpcji, na zasadzie odkrywania i doświadczania związków pomiędzy postawami, zachowaniami i wyborami, a kwestiami ochrony środowiska i sytuacji społecznej. Taka edukacja zakłada bardziej kompleksowe podejście do tematu zrównoważonego rozwoju, tj. jego integrację z różnymi przedmiotami nauczania, a także z edukacją nieformalną. Zakłada również aktywne wdrażanie zdobytej wiedzy na poziome jednostki i grupy.

 

Aby edukacja mogła przynieść faktyczny rezultat, konieczne jest więc przejście od wiedzy do działania. Zdobytą wiedzą należy się dzielić z innymi – można prowadzić rozmowy na temat odpowiedzialnej konsumpcji w gronie rodziny, znajomych, sąsiadów, kolegów w pracy i szkole, informując o przyczynach i skutkach swych proekologicznych wyborów. Warto wpisywać komentarze pod artykułami na portalach i prowadzić własnego bloga. Więcej pomysłów na działania i na prowadzenie własnych projektów opisano w części edukacyjnej Pakietu "O odpowiedzialnej produkcji i konsumpcji zasobów leśnych".